بس كه جفا ز خار وگل ديد دل رميده ام همچو نسيم از اين چمن پاي برون كشيده ام

شمع طرب ز بخت ما آتش خانه سوز شد گشت بلاي جان من عشق به جان خريده ام

حاصل دور زندگي صحبت آشنا بود تا تو ز من بريده اي من ز جهان بريده ام

تا به كنار من بودي بود به جا قرار دل رفتي ورفت راحت از خاطر آرميده ام

تا تو مراد من دهي كشته مرا فراق تو تا تو به داد من رسي من به خدا رسيده ام

چون به بهار سر كند لاله ز خاك من برون اي گل تازه ياد كن از دل داغديده ام

يا ز ره وفا بيا يا ز دل رهي برو سوخت در انتظار تو جان به لب رسيده ام

گفتی مرا ببوس، چگونه؟ لبان کجاست ؟ زیبای من که بوسه زنم جسم و جان کجاست؟ شور است در دلم که بیایم به سوی تو آخر بگو عزیز دلم آن توان کجاست؟ این قلب خسته ام ز هیاهوی روزگار میل تو دارد و ولی این جا مکان کجاست؟ از بس که میزبان غم و درد و غصه ام چشم و دلی برای تقاضای آن کجاست؟ بره به شوق داشتن پستان مادر است اما ز ترس می نگرد که شبان کجاست؟ من هم به فکر بودن تو در کنار خویش می سوزم و بگو گل من ناودان کجاست؟ شاید به این خیال روم تا به پای گور اما دلی چو ابر خدا مهربان کجاست؟

با خیال او ولی تنهای تنها میروم

در جوابم شاید او حتی نگوید کیستی

شاید او حتی بگوید لایق من نیستی

مینویسم من که عمری با خیالت زیستم

گاهی از من یاد کن ، حالا که دیگر نیستم .

از جهان بی رخ او

از جهـــــان بی رخ او صـرف نظـــر می کنم

بلبل و گــل را همگـــی خـــاک بسر مــی کنم

خـــوش نیم دوری او کـــرده مــرا خون جگـر

زان همـــی ناله به هـــر کـــوه و کمر می کنم

رنج مــــن غصهء مـن هیچ مگــــــر عــــاقبت

نـــاله سان بـــر دل سنگ تـــــو اثــر می کنـم

گل به تو لاله به تو سرو بــــه تو نــــــــاز ادا

بهــر تو من وصف چمن این همــه سرمی کنم

آمد نفس صبح

آمــــد نفس صبـح و سـلامت نـــرسانیــــد

بــوی تــــو بیاورد و پیــــامت نـــرسانیــد

یــا تــو به دم صیح و ســــلامــی نسپردی

یا صحبـــدم از رشک ســـلامت نــرسانید

مـــن نامه نوشتم بـــه کبــوتـــر بسپـــردم

چــه سود کــه بختم ســوی بامت نرسانیــد

بـــاد آمــد و بگسست هــوا را ره ابـــــــر

بـــویی زره غــالیه قامت نــرسانیــــــــــد

بـــر باد و سپــردم دل و جان تا به تو آرد

زیـــن هــردو نــدانم کدامت نر سانیـــــــد

عمریست که چون خاک جگرتشنهء عشقم

وایام به مــن جرعهء جــامت نــــرسـانیــد

خاقــانی از این طالع خود کام چه جـویــی

کـــو چاشنی کام به کـــــامت نـــــرسـانیـد

یک شب مرا به محفل یاران که میبرد

                              این شمــع مــرده را بشبستان که میـبرد

مـارا که راه عشق بپــایان نبــرده ایم

                             پیـــرانه سـر بمنـزل جانـــان که میبــــــرد

از خجلت گنه دل ودستم زکار ماند

                             یـــارب سـرمــرا بـگریـبــان کــه میـبـــــرد

زان چاک سینه نور دو مهتاب سرزده است

                              دست مـــرا بچــاک گـریبــان کــه میـبــرد

ما از کــجا وهـمـدمی آن گـل از کـــجا

                             مــرغ اسیـر را سوی بستان کـه میـبـــــرد

 غیر از جنون که عقل بحیرت زلطف اوست

                               دیـوانه را به سیـر بیــابــان کــه میبــــرد

مـژکان من زشرم نگــاهی زکـار مـانـد

                                 اشک مـرا زدیـده بـدامان کـه میـبــــرد

جزمن که شکوه از توبیاد تومیبـــــــرم

                                 درعین وصل حسرت هجران که میبرد

گیرم که جان زیأس بدرمان برد کسی

                                جان از کف امید بدرمان که میـبـــــــرد

بسته است بال طائـر امید من امیــــر

                                غمنـــامه ئی مرا بخراسان که میبرد

                                                   گريه مادر

به عمـــري بــــار غربتها کشيـــدن

بـــه دشت نـــامرادي هــا دويـــدن

ميـــان گـــريه ها در خــواب رفتن

زخواب غـــربت از وحشت پريدن

به ناکامي از اين دنيـــــا گـــــذشتن

همـــه عمـــر از ندامت لب گزئيدن

بـــه کنج بي کســـــي تنهــا نشستن

اجل را پيش چشم خــــــود ديـــدن

بسي سخت است وزينها جانگزارتر

صــــداي گـــريه مـــــادر شنيـــدن